ΚΟΥΜΠΑΡΕΣ

ΚΟΥΜΠΑΡΕΣ

Ένα  παιχνίδι ομαδικό, παιζόταν από κορίτσια ηλικίας 5 έως 12 ετών ίσως και μεγαλύτερα, σε σπίτια, αυλές, στις μικρές πλατείες της πάνω και πέρας ρούγας Κοπανακίου Ορεινής Τριφυλίας και στις γειτονιές του αγαπημένου μου Ναύπλιου. Σήμερα θα σας ταξιδέψω σε παλαιότερες ξεχασμένες εποχές, σε μαγικές παιδικές αναμνήσεις και ξεθωριασμένες εικόνες. Μου φέρνουν στην μνήμη μια φράση : » ΔΕΝ ΦΤΑΙΩ, ΚΑΛΑ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙΑ, ΕΓΩ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ, ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ … ΜΙΚΡΗ» !!!!

 Τα κορίτσια συνήθιζαν να παίζουν με τις φίλες τους στα σπίτια με τις πάνινες κούκλες τους, που τις έραβαν με την βελόνα στο χέρι η γιάγιά ή η μάνα, ή κατασκευασμένες από κερί ή από πηλό και γύψο, αντιγράφοντας τις μανάδες τους σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις ή εργασίες του σπιτιού που συνήθιζαν να κάνουν. Για να παίξουν τις «κουμπάρες» επέλεγαν και διαμόρφωναν με επιμέλεια τον χώρο που θα δεχόντουσαν την επίσκεψη της κουμπάρας και των καλεσμένων τους. Προσεκτικά και με κάθε λεπτομέρια για να εντυπωσίασουν τις κουμπάρες ετοίμαζαν τα «κουζινικά τους» που υποτίθεται ότι μαγείρευαν, ποτήρια, κατσαρολάκια, πιάτα  τσουγκρισμένα, παλιά κουταλομαχαιροπήρουνα, το τραπεζομάντηλο απαραίτητο, μην μας παρεξηγήσουν οι κουμπάρες, μέσα στα πιατάκια υποτιθέμενα γλυκίσματα, λουκούμια κομένα σε μπουκίτσες, καραμέλες και ματζούνια για το «τρατάρισμα». Με τα «νινιά» να τα ταίζουν στην αγκαλιά τους, έτοιμες για να δεχτούν τις «βίζιτες» ! και για το κουτσομπολιό που θα επακολουθούσε. Πολλές φορές για να εντυπωσιάσουν τις επισκέπτριες φορούσαν τα φορέματα, τα ψηλοτάκουνα παούτσια, την τσάντα, το καπέλο, τα γάντια παριστάνοντας τις κυρίες. Πολλές φορές  άλλαζαν οι ρόλοι και ανταπέδιδαν τις επισκέψεις στην κουμπάρα.

ΚΟΥΜΠΑΡΕΣ ΠΑΙΔΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Με τι φαντασία κατασκεύαζαν το νοικοκυριό τους χρησιμοποιώντας ότι πρόχειρα ή άχριστα υλικά εύρισκαν στους γύρω δρόμους της γειτονιάς ή στην αυλή του σπιτιού τους που ευώδιαζε ο βασιλικός, ο δυόσμος και η λουϊζα και η πάστρα της ασβεστωμένης αυλής. Σήμερα τα κορίτσάκια συνεχίζουν (αραιά και που) να παίζουν τις «κουμπάρες», να αντιγράφουν την συμπεριφορά της μάνα τους και με παιχνίδια πανάκριβα βιομηχανοποιημένα και κουκλιά πλαστικά. Η κούκλα το ποιο συναισθηματικό αξεσουάρ μάθημα σπουδαίο στον μελλοντικό ρόλο τους σαν μανούλες.

«Καλημέρα, κυρά-κουμπάρα, τι νέα;»

«Καλά, κυρα-κουμπάρα».

Τι καλό έχεις στο τσουκάλι ;

Πω – πω καλά που μου το θύμισες, δεν έχω  βάλει λάδι !

Για άνοιξε το καπάκι, μήπως ξέχασες κάτι ;

 Τι δίκιο έχεις κουμπάρα μου, πιπέρι και αλάτι !

Έτσι συνεχίζεται η «βίζιτα» με διάλογο ή στοιχομυθία, ανταλαγή φιλοφρονήσεων και καυτά σχόλια για την νοικοκυροσύνη της κουμπάρας, το απαραίτητο κουτσομπολιό και δώρα.

Ένα τραγουδάκι περιπαικτικό που έλεγαν ήταν το ακόλουθο:

Βρε καλώς τη την κουμπάρα

την καλή τη φιλενάδα

που γλυκό θα τηνε δώσω

και καρφιά να την καρφώσω.

 

Εργασία : ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ, komianos’s wordpres’s.com