ΚΕΡΑΜΙΔΑΣ

Κεραμιδάδες ονόμαζαν τους τεχνίτες που κατασκεύαζαν τα κεραμίδια και τα τούβλα. Μέχρι τον πόλεμο του 1940 τα τούβλα και τα κεραμίδια ήταν χειροποίητα. Αρχικά έφτιαχναν με ντόπιο χώμα το πρόπλασμα μέσα σε καλούπια, σε υπαίθρια εργαστήρια που απασχολούσαν αρκετούς τεχνίτες. Στη συνέχεια τα έψηναν σε ειδικούς φούρνους ("καμίνια"). Εργαστήρια κεραμιδιών, που επονομάζονταν επίσης με το γενικό όρο "καμίνια", υπήρχαν στην περιφέρεια του Μανταμάδου, στα Πάμφιλα, στην τοποθεσία Καρά-Τεπές της Μυτιλήνης, στην Πέτρα, στην Καλλονή και αλλού. Η παραγωγή επαρκούσε για την τοπική κατανάλωση, ενώ για τις μεγάλες οικοδομές (εκκλησίες, τζαμιά, αρχοντικές κατοικίες) χρησιμοποιούσαν και τα περίφημα τούβλα από το Γενιτσαροχώρι της Μικράς Ασίας και αργότερα από τα Κεραμοποιεία "Ο Ελέφας" στα Θυμιανά της Χίου. Στα μέσα του 20ού αιώνα η χειροποίητη παραγωγή τούβλων και κεραμιδιών που απαιτούσε πολλή εργασία και εργατικό δυναμικό έγινε ασύμφορη και εγκαταλείφτηκε σιγά σιγά. Στις οικοδομές κυριάρχησαν πια τα εισαγόμενα βιομηχανοποιημένα κεραμίδια "γαλλικού τύπου", τα κεραμίδια της Χαλκίδας και της Χρυσούπολης, καθώς και οικοδομικά υλικά όπως οι τσιμεντόπλινθοι που ήταν φτηνότεροι από τα ντόπια χειροποίητα τούβλα.