ΚΑΡΑΒΟΜΑΡΑΓΚΟΙ

Η Λέσβος λόγω του ορεινού εδάφους της έχει πολλά δάση και ειδικά στο κεντρικό τμήμα του νησιού υπάρχει το "μεγάλο τσαμλίκι" (από την τουρκική λέξη "τσαμ" που σημαίνει πεύκο). Η ξυλεία, αλλά και το ρετσίνι των πεύκων αποτελούσαν υλικά για τη ναυπήγηση ξύλινων πλεούμενων, μια δραστηριότητα που απαιτεί μεγάλη εξειδίκευση και τεχνογνωσία και αναπτύχθηκε στο νησί από τα πολύ παλιά χρόνια. Μέχρι το 18ο αιώνα στη Μυτιλήνη υπήρχαν μεγάλοι Ταρσανάδες (ναυπηγεία), όπου κατασκευάζονταν πλοία για τον Οθωμανικό στόλο αλλά και μικρότερα εμπορικά καράβια.

Ναυπηγεία για εμπορικά και αλιευτικά πλεούμενα υπήρχαν σε πολλά επίνεια της Λέσβου, κυρίως στη Μυτιλήνη, στο Πλωμάρι, στο Μόλυβο, στη Θερμή, στη Σκάλα Καλλονής, στο Πέραμα, στα Παράκοιλα. Οι καραβομαραγκοί, πρακτικοί ναυπηγοί με μεγάλη εμπειρία (που μεταδιδόταν μέσα από την οικογενειακή παράδοση ή την επαγγελματική μαθητεία), απασχολούσαν σημαντικό αριθμό ειδικευμένων εργατών και κατασκεύαζαν πολλών ειδών σκαριά, καλύπτοντας τις ανάγκες της Λέσβου, αλλά και γενικότερα του Ανατολικού Αιγαίου.

Μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα τα ξύλινα ιστιοφόρα κυριαρχούσαν στις θαλάσσιες συγκοινωνίες και τα λεσβιακά ναυπηγεία κατασκεύαζαν τζερνίκια (μικρά ιστιοφόρα για τη μεταφορά λαδιού και σαπουνιού), μπομπάρντες (δικάταρτα ιστιοφόρα), σακολέβες (ιστιοφόρα με ένα κατάρτι), βάρκες, περάματα, τράτες, τρεχαντήρια κ.ο.κ., που ταξίδευαν μέχρι τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, την Κωνσταντινούπολη, ακόμα και την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η ατμοπλοϊκή συγκοινωνία που εξυπηρετούσε την περιοχή από τα τέλη ήδη του 19ου αιώνα, αντικατέστησε σταδιακά τα ιστιοφόρα, ενώ από τη δεκαετία του 1930 τα μηχανοκίνητα πλοία κυριάρχησαν πλέον ολοκληρωτικά στις μεταφορές, στο εμπόριο, ακόμη και στην αλιεία.

Σήμερα καραβομαραγκοί υπάρχουν στη Μυτιλήνη, στο Πλωμάρι, στην Παναγιούδα και στη Σκάλα Καλλονής, ενώ ένα πλήθος από μικρά καρνάγια σε διάφορα επίνεια του νησιού αναλαμβάνουν την επισκευή και επιδιόρθωση των αλιευτικών πλεούμενων.