ΣΤΡΑΤΟΥΡΑΣ - ΚΥΠΡΟΣ

Η ονομασία του επαγγέλματός του, προδίδει το αντικείμενο της ενασχόλησης του. Ο «στρατουράς», έφτιαχνε «στρατούρια», μια κατασκευή, η οποία αγκάλιαζε την πλάτη του αλόγου ή γαϊδουριού, έμοιαζε σαν «φόρεμα» του ζώου. Επιπλέον, ο «στρατουράς» κατασκεύαζε «τσιούλλους», ένα είδος χοντρού υφάσματος, το οποίο τοποθετείτο κάτω από το σαμάρι. Ο «στρατουράς» αναλάμβανε και την κατασκευή σαμαριών.

Τα απαραίτητα εργαλεία για ένα «στρατουρά» ήταν ένα μεγάλο και ανθεκτικό ψαλίδι, ο «αδραχτάς» ή αλλιώς ρόκα, πάνω στην οποία «έκλωθαν σπάγγο από «καννάβι», «βελονίδες» ή αλλιώς «σακοράφες»,σε τρία διαφορετικά μεγέθη, για το ράψιμο αλλά και ένα κέρατο βοδιού, το οποίο γέμιζαν με λάδι. Το κέρατο του βοδιού, σύμφωνα με τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο, ήταν ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τον κάθε «στρατουρά», ήταν «σαν λαδικό». Επιπρόσθετα το κέρατο χρησιμοποιείτο, αφενός στο γέμισμα και το ράψιμο των «στρατουριών» και αφετέρου στο λάδωμα των βελονίδων

Ο «στρατουράς» για να κατασκευάσει τα «στρατούρια» του, ή αλλιώς τους «τσούλλους» του, χρειαζόταν τα εξής υλικά: «κκετσιές»,δηλαδή σκληρό «στουπί», το «καννάβι», αλλά και το κατάλληλο ύφασμα για την επένδυση των «στρατουριών».

Το κάθε «στρατούρι» για να κατασκευαστεί, απαιτούσε μια ή δυο μέρες δουλειάς από το «στρατουρά». Η αμοιβή του «στρατουρά» ήταν γύρω στα πέντε με έξι σελίνια, με άλλα λόγια γύρω στα σαράντα πέντε με πενήντα τέσσερα γρόσια.

Οι «στρατουράδες» συνήθιζαν να εξασκούν το επάγγελμά τους και περιοδεύοντας. Σύμφωνα με την παράδοση, «μετά τη Σήκωση του Πενηνταήμερου», οι «στρατουράδες» άρχιζαν να οδεύουν προς αρκετά χωριά της χωριά της Κύπρου, όπως της Πιτσιλιάς, της Πάφου, της Μεσαορίας «για να φτιάξουν ή να ορθώσουν «στρατούρια ή τσιούλλους» ή να φτιάξουν σαμάρια» .

Η επιστροφή των «στρατουράδων» πραγματοποιείτο τη Μεγάλη Εβδόμαδα. Οι «στρατουράδες», κατά τη διάρκεια του ταξιδιού φρόντιζαν να εξασφαλίσουν τυριά και αυγά, τα απαραίτητα υλικά για την τέλεση της πατροπαράδοτης συνταγής των πασχαλιάτικων εδεσμάτων, όπως των «φλαούνων».

Μετά την Ανάσταση, οι «στρατουράδες» άρχιζαν ένα ακόμη ταξίδι, το οποίο είχε μεγαλύτερη διάρκεια και επιπλέον συμπεριλάμβανε στάση για εργασία, σε περισσότερα χωριά της Κύπρου.

Η 14η Σεμπτεμβρίου, μέρα εορτής του συμβόλου της χριστιανοσύνης ή αλλιώς του Σταυρού, σηματοδοτούσε την επιστροφή των «στρατουράδων» στην Κακοπετριά. Το τέλος του ταξιδιού σήμαινε για τους «στρατουράδες» το στήσιμο μιας μεγάλης γιορτής στο χωριό τους, με «φαγοπότι, βιολιά, τραγούδι και χορούς».

kakopetria.eu