ΡΕΤΣΙΝΑΣ

Κατά την περίοδο που υπήρχε έκκριση ρετσινιού σε μεγάλο βαθμό (μέσα Απριλίου- τέλη Οκτωβρίου). Ο ρητινοσυλλέκτης καλούταν να συλλέξει το “δάκρυ” χωρίς να καταστρέψει το δέντρο.

Η διαδικασία περιελάμβανε το κάθετο πελέκημα των πεύκων, ώστε να δημιουργούταν χαρακιά 1.20 cm, αφού πρώτα το δέντρο είχε καθαριστεί από τα μικρά κλαδιά (αγκιστριώτικος τρόπος περισυλλογής). Στη συνέχεια τοποθετούσε ένα κουτάκι κάτω από τη σχισμή για να επιτευχθεί η περισυλλογή ρετσινιού. Η διαδικασία επαναλαμβανόταν κάθε 10-15 ημέρες. Ακολουθούσε η μεταφορά της ποσότητας σε δοχείο, το οποίο ονομαζόταν καρόκi και χωρούσε 21 κιλά ρετσίνι. Έπειτα συγκεντρωνόταν σε ειδικούς, χώρους ποικίλων διαστάσεων, τα σπιθάρια (Τέτοια εντοπίζονται στις περιοχές: Ναύσταθμος, Λαμπρανό, Γκίνανι, Μάλιζα, Άγιος Νικόλαος).

Το ρετσίνι μεταφερόταν μέσα σε τουλούμια με τα ζώα στον πλησιέστερο μόλο όπου εκεί ο έμπορος διέθετε πλοιάριο για τη μεταφορά των ρετσινιών στις κοντινές βιομηχανίες της περιοχής. Η πληρωμή των ρητινοσυλλεκτών γινόταν σε ένα περίπου δεκαήμερο.  

Εργοστάσια επεξεργασίας ρητίνης λειτουργούσαν στην Ελευσίνα και τα Μέγαρα και στα Βίλια .

Τα τελευταία τριάντα χρόνια για να επιτευχθεί μεγαλύτερη παραγωγή χρησιμοποιούσαν θειικό οξύ για να ανοίξουν περισσότερο οι ρητινοφόροι πόροι του πεύκου. 

Σήμερα στη Σαλαμίνα το επάγγελμα έχει πλέον ολοκληρωτικά εγκαταλειφθεί. Αιτία του φαινομένου είναι η επικράτηση νέων προϊόντων (όπως συνθετική ρητίνη) και η χρήση άλλων καύσιμων υλών. Αποτέλεσμα ήταν μέσα σε τρεις περίπου δεκαετίες να έχει αναιρεθεί σταδιακά ο αγροτικός χαρακτήρας της Κουλουριώτικης οικογένειας.