"ΑΝΕΓΚΑΡΔΟΣ"

Το έθιμο του ανέγκαρδου αναφερόταν στην αγωνία των ελεύθερων κοριτσιών να παντρευτούν. Κατά αυτόν τον τρόπο ύφαιναν στον αργαλειό και μόλις τελείωναν ένα υφαντό έπαιρναν από τον αργαλειό τον ανέγκαρδο- βέργα με μήκος ένα μέτρο και πάχος ένα εκατοστό- τον κράταγαν κάτω από τη μασχάλη και έβγαιναν στο δρόμο σεργιάνι. Το όνομα που ακουγόταν πρώτο κατά τη βόλτα τους ήταν και το όνομα αυτουνού που επρόκειτο να παντρευτούν.

"ΑΡΜΥΠΙΤΑΡΙ"

Σο τρίτο και τελευταίο έθιμο, σχετικό πάντοτε με ιην ανησυχία και ανυπομονησία "ανακάλυψη" του συντρόφου της, είναι το ‘’αρμυροπίταρι". Πρόκειται για μια πίτα που ετοιμάζουν οι κοπέλες το Ψυχοσάββατο, 2 μήνες πριν από το Πάσχα. Μέσα βάζουν ένα νόμισμα όπως στη βασιλόππα. Την ψήνουν, τη μοιράζουν και για κείνη που θα βρει το νόμισμα λέγεται πως θα παντρευτεί μέσα στον ίδιο χρόνο.

"ΦΩΤΑΡΕΣ"

Σύμφωνα με αυτό κατά τη γιορτή του Άη Γιάννη του Προδρόμου ανάβουν φωτιές όπου τη στάχτη τους οι ελεύθερες κοπέλες τη βάζουν στις φτέρνες τους. Αφού πάνε στο σπίτι τους μαζεύονται όλες στο πηγάδι και η μεγαλύτερη βγάζει νερό από αυτό σε μία κανάτα στην οποία έριχναν καρπούς και φρούτα. Μέχρι να φτάσουν στον κλήδωνα η μεγαλύτερη που κρατάει και την κανάτα απαγορεύεται να μιλήσει. Μόλις βγάλει όλα τα φρούτα από την κανάτα τη δίνει σε όλες τις υπόλοιπες ανύπαντρες να πιουν το αμίλητο νερό. Κατά τη διάρκεια όλης αυτής της διαδρομής από τη στιγμή που οι ανύπαντρες βάλουν στάχτη στα πόδια τους μέχρι να γυρίσουν σπίτια τους αφού έχουν πιει το αμίλητο νερό όποιο αντρικό όνομα ακούσουν αυτό είναι και του μελλοντικού τους συζύγου.