"ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ"

Την νύκτα της Μεγαλης Πέμπτης όσες γυναίκες, νέες και ηλικιωμένες μπορούν, κάθονται κοντά και γύρω από τον
εσταυρωμένο και αρχίζουν να λένε το "Μοιρολόι του Χριστού", που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το μοιρολόι διαρκεί περίπου μία ώρα και έχει δική του μελωδία ανάμεσα σε βυζαντινό τροπάρι και θλιμμένο Δημοτικό Τραγούδι.Επαναλαμβάνεται αρκετές φορές.

"ΤΟΥ ΑΪ ΓΙΑΝΝΙΟΥ Τ΄ΑΤΣΑΛΙ"

Στις 23 και 24 Ιουνίου γίνονται οι φωτιές του «Αϊ Γιαννιού Τ’ Ατσάλι». Από το απόγευμα φτιάχνουν φανούς από ξηραμένα χόρτα, πηδούν πάνω από τους φανούς και κάθε φορά φωνάζουν «τ’ Αϊ Γιαννιού τ’ ατσάλι, της γριάς το ποντικάλι». Μέσα στις φωτιές ρίχνουν μια πέτρα την οποία ρίχνουν το επόμενο πρωί στη θάλασσα και πρέπει να βουτήξουν και να τη βρουν. Παράλληλα, πίνουν το αμίλητο νερό και δε βγάζουν άχνα μέχρι να βρει ο καθένας την πέτρα του. Το παγανιστικό αυτό δρώμενο σηματοδοτεί την έναρξη της κολύμβησης στη θάλασσα και το «ατσάλι» (η πέτρα) θεωρείται ότι φέρνει ατσαλένια υγεία στους συμμετέχοντες.

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΜΝΟ

pasxa kalymnosΤο Σάββατο του Λαζάρου, παραμένει το έθιμο να ζυμώνουν "Λαζάρους", να πλάθουν δηλ. ένα ομοίωμα όπου μπορείς να ξεχωρίσεις τα χέρια, τα πόδια και το κεφάλι.
Το πρωί, μετά την εκκλησία, τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους και λένε τα ειδικά κάλαντα για το Λάζαρο.


Την Μεγάλη Πέμπτη, νωρίς το απόγευμα σε μερικές εκκλησίες μαζεύονται για να φτιάξουν τον Ιούδα. Πρώτα θα γίνει ολόκληρο το σώμα με χέρια, πόδια και θα τα παραγεμίσουν με άχυρα και κουρέλια. Έπειτα θα γίνει ξέχωρο κεφάλι που θα ραφτεί πάνω και θα ζωγραφιστούν τα χαρακτηριστικά. Στο ένα χέρι θα έχει ένα σακκούλι με πέτρες, συμβολίζοντας τα τριάκοντα αργύρια. Έπειτα τον κρεμάνε έξω από την εκκλησία στο καμπαναριό ή όπου μπορούν σε τεντωμένο σχοινί. Μένει εκεί έως το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου και τον καίνε με φωνές και πειράγματα, όταν αρχίζουν να παίζουν οι καμπάνες για την Πρώτη Ανάσταση...